Sponsorfietstocht Santiago - dag 22

zaterdag 4 augustus 2018 | Wil Groen


Etappe 22: Sarria – Santiago de Compostela
(A = 155 km / B = 130 km)
Vandaag is de dag…. de dag waar we het allemaal hebben gedaan. De dag dat we aankomen op de eindbestemming van onze reis: Santiago de Compostela! Eerst moeten we nog wel 100 km presteren, maar na al die kilometers die we al hebben afgelegd moet dat geen probleem meer zijn. Het is stil aan de ontbijttafel: ieder met zijn eigen gedachten. Om 08.00 uur staan ze aan de start: Ruud, Leen, Herman, Petra, Dammes en Hein. Ze kijken alsof ze de hele wereld aankunnen. De inmiddels vertrouwde vertrekwoorden klinken: “Eene, tweeje, drieje: GO!”. En zo beginnen ze aan het eerste deel van de etappe van vandaag. Op naar de koffiestop bij Loginde, circa 38 kilometer verderop. Onze stopplaats is naast een oud pelgrimskruis. Het is een plek langs de Camino. Er lopen dan ook tientallen wandelaars voorbij. Wanneer wij als catering inmiddels geinstaleerd zijn komen verschillende pelgrims op de koffie: een echtpaar uit Twente dat net uit Santiago is vertrokken, een Belgisch meisje en een Spaanse dame die continu de vraag ‘Bananas?’ stelt. Je voelt dat je één bent met de andere Camino-gangers. De fietsen komen aan. Als ze al de wandelaars zien zwoegen komen ze tot de conclusie dat wij een reis hebben met de naam ‘Camino-de-luxe’. Ik ben het daar niet mee eens. Als je 2000 km op de fiets zit dan lever je een prestatie! Gedurende de dag is het een drukte van jewelste op onze groepsapp waarin ook de fietsers zitten die tot Lourdes hebben gereden. Allerlei teksten, ter ondersteuning van deze laatste etappe, vliegen je om de oren. Hartverwarmend! Je voelt nog steeds de verbondenheid met elkaar.

De lunchstop van vandaag is aan het eind van het dorpje Arzua, naast een muziekschool. Bij de lunch brengen onze fietsers een gast mee die ook op de fiets is. Er staat weer een soepje en een broodje ei op het menu. Het laatste deel van de etappe van vandaag is zeker niet de makkelijkste. Er moet nog wat geklommen en gedaald worden. Als catering gaan wij richting de kathedraal in Santiago. Dit is de plek waar wij de renners zullen opwachten. Eenmaal aangekomen treffen we een Belgische meneer die wij gedurende onze reis al meerdere malen onderweg hebben ontmoet. Leen zijn vrouw is naar Santiago afgereisd om haar man op te wachten. Leen die weet nog van niets. Hoe mooi kan het zijn!

Dan zien wij ze ons tegemoet fietsen... Daar komen onze kanjers... In de brandende zon fietsen ze het plein voor de kathedraal op. Moegestreden maar voldaan. Er is opluchting en ontlading op de gezichten te lezen. Het is gelukt. De champagne popt open, fietsers omhelzen elkaar… een klein oranje feestje barst los. Uiteraard moeten er eerst een paar foto’s met de sjerp: bestemming bereikt gemaakt worden alvorens we doorfietsen naar het prachtige hotel. Hier beladen we de fietsen, drinken we een biertje, frissen we ons op en gebruiken we om half negen het diner. Er worden prachtige woorden gesproken door verschillende mensen en dan volgt het afscheid van Ruud. Ruud die reist morgen met de oranje bus terug met de fietsen terug naar Nederland.
Wat zijn we moe. Wat zijn we dankbaar. Wat zijn we voldaan!

De spreuk van de dag: ‘misschien ben ik wel sterker dan ik denk’.