Sponsorfietstocht Santiago - dag 23

zondag 5 augustus 2018 | Wil Groen

Zondag 5 augustus: Santiago de Compostela

Om 7.00 uur gaan Anneke en ik ontbijten, samen met Ruud die de Oranjebus naar Nederland gaat brengen. Wij blijven met elkaar nog een hele dag in Santiago. We nemen een taxi naar de Kathedraal en daar splitsen wij, want de mannen met de stempelkaarten gaan de laatste stempel halen en daarna het lang gekoesterde certificaat. De 3 dames van het gezelschap gaan koffie drinken en wie zien ze daar gaan; jawel hoor, de drie Spanjaarden die ze steeds tegengekomen zijn onderweg. Even met elkaar praten en zij gaan weer op huis aan. Om 12.00 uur gaan we met elkaar naar de pelgrimsmis. De kathedraal zit bommetje vol. Het is een prachtige viering met zang. Sommige liederen zijn bekend bij ons omdat ze ook in Lourdes gezongen worden. En dan is daar het moment dat ze het wierookvat, de Botafumeiro, gaan aansteken en met de hand aanzwengelen. De Botafumeiro is het grootste wierookvat ter wereld en wordt soms gebruikt aan het einde van de pelgrimsmis in de kathedraal van Santiago de Compostella. Het vat is 1,5 meter hoog en weegt ca. 53 kilo, het wordt voor de viering gevuld met houtskool en wierook en hangt aan een lang touw. Na de communie wordt de wierook ontstoken en wordt het vat door acht kerkdienaren in beweging gebracht. Het is overweldigend om te zien hoe dit gaat, hoger, hoger en nog hoger. En zo secuur, het voelt als een soort heilig ritueel. Volgens overlevering dient de Botafumeiro om de lucht te zuiveren van onreinheden en onwelriekende geuren van de pelgrims, maar in de werkelijkheid geldt dit als een belangrijke toeristische attractie. Het is voor de bezoekers altijd een verrassing of ze de Botafumeiro in bedrijf zien. Wij hebben geluk gehad, of misschien hebben we het gewoon verdiend. De zang deed er ook toe. En zo gaan wij weer de kerk uit. Daar horen wij dat de 4 fietsers die vanaf Den Bosch hun stempelkaart hebben laten stempelen. het certificaat en natuurlijk de laatste stempel hebben ontvangen. Een hele prestatie om telkens weer naar een kerk, stadhuis of hotel te gaan voor een stempel. We gaan in verschillende groepjes lunchen en winkelen en zijn rond 16.00 uur weer in het hotel aangezien het enorm heet is. Wij vermoeden 48 graden. Even een uurtje gezellig bij elkaar zitten en wat drinken en dan gaat iedereen zijn weg.

Het fietsen heeft ons samen in beweging gebracht, samen op de weg gezet, om thuis te komen en rust te vinden met wat je hebt verworven. Morgen dan de reis naar huis, afscheid nemen, met of zonder tranen, maar iedereen met een "caminohart" vol warmte en hele mooie belevenissen en verhalen.

De uitspraak van de dag: ”Pluk de dag, maar laat nog wat hangen voor morgen”