Sponsorfietstocht Rome - dag 17

maandag 27 augustus 2018 | Wil van de Ven

Etappe 17: Narni - Rome
(route A 84km en route B 102km)

Het diner was gisteravond buiten op het terras. Het was wel geen mooie zwoele Italiaanse avond, maar met een vestje of iets degelijks aan, was het om te doen. Gelukkig géén muggen! Maar wel een poes. Die moest verwijderd worden om geen allergische reacties te weg te brengen bij sommige van onze deelnemers. Er worden al genoeg rare fratsen uitgehaald.
Een ondergaande zon, sfeerverlichting, fijn diner, een goed glas wijn en een hoop sterke fietsverhalen volmaakten het idyllische plaatje.

Ruim voor 7 uur schuiven de eerste al aan voor het ontbijt. Zouden dat de zenuwen zijn van de voorlaatste etappe? Het weer is er niet naar om buiten te ontbijten. Hilarisch is het aanschouwen van het bedienen van de bestelde koffie en thee. Iedereen maakt zich er druk om, behalve de bedienster. Uiteindelijk krijgt vroeg of laat iedereen dat wat men graag wil hebben. Ik kan me voorstellen dat onze groep als het zooitje ongeregeld bij het bedienend personeel overkomt. Wij weten wel beter: we zijn een zooitje ongeregeld!

Vertrek van de voorlaatste etappe! Slechts 84 km. Het wordt een etappe die door de uitlopers van de Apennijnen gaat en er moeten bijna 1500 hoogtemeters worden afgelegd. Het begin is al meteen goed raak. Over het Godsgeschenk dat ik gister vernoemde is nu helemaal geen sprake. Ik zie alleen maar een weg flink omhoog lopen naar en in het dorpje Narni. Dit is om gelijk iedereen rustig te krijgen. Ruim 4,5km lang duurt die beproeving. Maar als ik het stadje verlaat en die afdaling voor me zie, dan komt er gelukkig weer een glimlach rond mijn mond. Enkel omdat we afdalen, niet om de kwaliteit van het wegdek. Langzaam begint de zon ook te ontwaken en heeft zijn zonnevuur al weer ontstoken.

De catering redt ons van het moeten nemen van een pittige klim naar plein voor de kerk in Calvi. Boven is geen plaats! Zij zijn voor de koffiepauze neergestreken op een parkeerplaats naast het kantoor van de Carabinieri, dat scheelt voor ons die hele klim naar boven. Een diender van de Italiaanse Hermandad komt met een bezwaar, hij wil de VNB-herkenningsvlag op het hek bij hun gebouw verwijderd hebben. Nou ja? Dan maar weg! Hij ook een beetje tevreden, want mogelijk is dat zijn enige positieve score vandaag.

Ondanks dat er niet veel kilometers afgelegd hoeven te worden, zijn het wel de hoogtemeters die de tijd gaan bepalen. Dus wordt er weer op aangedrongen de fietsen te pakken en op weg te gaan. Als we Clavi uitrijden is de aanblik van het dorpje tegen de bergwand een prachtig plaatje. Hooggelegen steken de bijna gele huizen strak af tegen de bossage die de berg verder bekleden. Umbrië is prachtig. Hoor ik iemand zeggen: “zo hoog ben je snel bij onze Lieve Heer”.
Frappant dat ik dit een keer eerder heb gehoord.

Het was enige tijd geleden in een verzorgingshuis in Veldhoven. Ik ging met een oudere dame die een rollator bestuurde met de lift naar de achtste en hoogste etage. Op weg naar boven hadden we een leuke conversatie. Ik liet haar voorgaan bij het verlaten van de lift. Zij sukkelde naar de galerij in zelfde richting die ik wilde gaan. Lopend over de galerij zei haar: “Als je zo hoog gaat met de lift, bij je zo bij onze Lieve Heer”. Had ik beter niet kunnen zeggen. Plots stopt ze, draaide zich naar me toe, met het hoofd schuin omhoog keek ze me met een paar venijnige rollatorhooligang-ogen aan en siste me toe: “ Mènneke, als je hier over de balustrade springt ben je er veel eerder!” Rijpe-leeftijd wijsheid!

De afdaling is er een die met alle waakzaamheid moet gebeuren Ik wil het nog één keer over die slecht Italiaanse wegen hebben en dan hou ik er over op! Het zijn niet de gaten die het wegdek gevaarlijk maken, maar het zijn de stukken asfalt die de gaten bij elkaar houden. Mijn maatje VN heeft het zwaar te verduren. Dat hij het uithoudt. De ketting klappert zo heftig dat die bijna tegen mijn kruis slaat. Ik ben blij dat die ketting bij al dat geweld keurig over de tandwieltjes gedrapeerd blijft. Slopend is het voor voertuig en bereider.

Nog voor kwart over 11 zitten we al aan de soep. De catering verzorgt haar laatste(!) lunch op een pleintje bij de kerk in Stimigliano in de schaduw van een partij grote bomen. Daar is rond deze tijd ook een gedeelte van het dorp neergestreken. Blijkbaar het uur van ontmoeting en uitwisseling van de afgelopen weekend activiteit. Vol verbazing wordt er gekeken naar onze mobile gaarkeuken, waar in no time weer soep, koffie, boterhammen, pannenkoeken en gebakken eieren uitgeserveerd wordt. De aanwezige kinderen worden verrast met onze koekjes. Langzaam komt de Italiaans en Nederlandse integratie opgang. Over en weer worden vragen gesteld en met handen en voeten beantwoord. Maar of het allemaal begrepen wordt, betwijfel ik.

Als het weer tijd is om te gaan, zoek ik mijn maatje VN weer op, die geduldig tegen een muurtje staat te wachten. Volgens het routeboekje is het komende traject 24km. Er liggen nog een paar stevige klimmetjes in het verschiet, maar de route begint eerst met een fikse afdaling van 21%. Niet wetende waar je uitkomt is het enige verstandige wat je kunt doen, is zwaar remmend naar beneden. Als ik beneden naar mijn remblokjes kijk, is het weer een dure afdaling geweest. Het heeft heel wat rubber gekost. Die remmen heb ik geheel niet nodig als de hellingen zich aandienen. Goeie dag, die stukken van 11-12% had men gerust mogen afvlakken. Ik jaag me niet over de kop en rijd op hartslag naar boven. Ik ben niet buiten adem als ik boven kom, maar het beste is er wel vanaf.

Nog een pauze (ook de laatste) en dan is er nog maar 16km te gaan en volgens de navigatie een aflopende weg. Er kan vaart gemaakt worden, tussen de 35 en 37km/u. Dat schiet lekker op en voor ik het weet ben ik bij het hotel. Hier trakteren we ons weer op een goud gele rakker. Die bij deze warme temperatuur geweldig goed werk doet. Een grote slok, door de keel naar beneden en dan voel je hem zo heerlijk tegen je maagwand uiteen spatten. Super.

De centrifuge is door Pieter op een onmogelijke plaats neer gezet, Het is een nagenoeg een extra uitstapje; bijna in Rome. De conversatie bij het apparaat is bere interessant, gelijk vroeger in het dorp op de wasplaats waar de huisvrouwen samen kwamen om te wassen en het laatste nieuws met elkaar te deelden. Zo geschiedt ook hier. Zo worden ook hier wijsheden en wetenswaardigheden gedeeld. Voor sommige niet alleen een prestatietocht maar ook een leerzame tocht. Hoe je met een klein stukje zeep veel sop kunt maken om je spullen beter schoon te krijgen. Onze fietsmaker heeft geleerd hoe hij een centrifuge moet laden, opdat die niet met veel kabaal van zijn plaats huppelt.

Morgen zie ik Rome! De 18de fietsdag!