Sponsorfietstocht Rome - dag 18

dinsdag 28 augustus 2018 | Wil van de Ven

Etappe 18: Rome

(route A 34km en route B 47km)
Klaar voor de laatste etappe. Het is een kippeneindje. Dat geeft ook weer meteen zoveel rust. Er hoeven niet meer zoveel kilometers gereden te worden. De B-route rijders vertrekken stipt om 8 uur. Zij maken het gebruikelijke ommetje. Ik zie toch een mate van nervositeit bij de medefietsers. Let wel, een paar uurtjes verder en het doel is bereikt. Pieter laat de inmiddels naar Thomas omgedoopte centrifuge nog een laatste keer een rondje doen. Hij heeft onze gewassen fietskleding dagen achtereen moeiteloos droog geslingerd. Een laatste emotionele knuffel en hij gaat zeker voor een jaar het magazijn in.

Alsof het collectief aangevoeld wordt: de fietssnelheid is, als we om half negen “losgelaten” worden, meteen zeer gematigd. Alsof er getraineerd wordt. Aankomen! Er zijn! Mind you, dan is het voorbij! En dat moment lijkt onuitgesproken uitgesteld te willen worden. Ik doe er ook aan mee. Haast freewheelend beweeg ik me voort. Er wordt opmerkelijk weinig met elkaar gesproken, alsof iedereen met zijn eigen gedachten daarmee bezig is.

Even nog langs een drukke verkeersweg. Het autoverkeer is ons opmerkelijk vriendelijk gezind. Er worden geen vijandige fratsen uitgehaald. Of om de mogelijk hinder, die ze ongetwijfeld van ons fietsers ondervinden, op een voor ons niet leuke manier te uiten. We kunnen nu ook goed aan de rechterkant blijven fietsen. Op enig moment zijn we van het drukke verkeer verlost en biedt een prachtig fietspad, dat de Tiber volgt, een geweldig alternatief. De buitenwijken van Rome zijn niet veel anders dan in elke andere grote wereldstad, helaas ook niet om aan te zien. Maar hoe verder ik fiets hoe beter het er uit gaat zien.

Toch nog een geplande koffiestop bij een klein barretje. Het is een afgesproken verzamelpunt waar we allereerst een lekkere Italiaanse kop koffie drinken. Vandaag wordt er niet meer gecaterd. Hun liefdevolle en zeer gewaardeerd werk is voltooid. De cateraars zijn vanmorgen rechtstreeks naar het hotel gereden en gaan dan per taxi naar het Sint Pietersplein om ons op te wachten. Als we het sein krijgen dat ze er zijn gaan we in één groep, achterelkaar, de laatste 2km als het ware in ganzenpas, naar het Vaticaan. Ik voorop en Ruud fungeert als veegwagen.

Om 11.15 uur arriveren we op het Sint Pietersplein en is onze tocht volbracht! Na elkaar de nodige felicitaties te hebben gegeven en het maken van de gebruikelijke groepsfoto gaan we voor het afsluiten van de pelgrimsreis naar de Friezenkerk waar we door Mgr. Hurkmans ontvangen worden en hij gaat voor de aansluitende viering. In zijn preek memoreert hij: “dat ter bedevaart gaan niet alleen een ontmoeting met anderen is, maar zeker met jezelf. Het einddoel bereiken is niet alleen de overwinning, het is ook een overwinning op jezelf”.

Fietsen doe je voor je plezier, toch? Fietsen om te genieten van het landschap, van je lichaam of van het moment, kan heel veel voldoening geven. Maar al fietsend ga je nadenken, of anders gezegd je laat je gedachten de vrije loop. Maar bij dat fietsen om na te denken, het filosofisch pad opgaan, is de doelstelling niet meer zo vrijblijvend. Al snel komt er een behoefte aan een bepaalde instelling. Fietsend je weg zoeken is als het denken zelf. Denken is eenzaam vooruit gaan, je weg zoeken, alternatieven zoeken en vinden, door gebaande wegen te mijden en bekende paden kritisch te bezien en vooral op de kruisingen de juiste afslag nemen. Zo hebben wij Rome bereikt.

Er is op deze tocht langzaam een fijne hechte groep ontstaan. Veel is er gelachen. Er is tijdens de reis ook veel gebeurd. Meer dan met woorden in het verslag is weergegeven.
Veel is er geregeld moeten worden, gelukkig weinig valpartijen, weinig lek gereden, de zwakken zijn naar boven gepraat, moppers aangehoord, onenigheden glad gestreken. Kortom, iedereen is het links om dan wel rechtsom naar de zin gemaakt!


Er is veel met elkaar gesproken. Er is aandachtig naar elkaar geluisterd en we hebben de ander de gelegenheid gegeven zijn of haar verhaal te laten vertellen. En er zíjn vele verhalen verteld. Ik ben zo ontzettend blij en dankbaar dat Antonet zo’n fijne reis heeft mogen maken en zij zo liefdevol door iedereen is opgevangen. Wanneer meneer Alzheimer in het brein zijn betonnen muur op de grens van heden en verleden van DDR-proporties heeft opgetrokken en het proces van langzaam afglijden op gang komt, dan heb je echt op zo’n reis, al fietsend, de gelegenheid op willekeurige momenten van de dag alles te relatieven. En dan te ontdekken dat er altijd steeds positieve kanten aan elke omstandigheid zitten!

Rest mij nu nog enkel mijn reisgenoten, Marcel, Hilly, Tonnie, Geertje, Bert, Nellie, Jan, Bets, Pieter, Jenny, Jan, Ruud, Antonet, Harry, Titus, Nel, Frans, Door, Harrie, Jan, Theo, Margo, Petra, Willy, Chris en Lot, alle 26 heel hartelijk te bedanken dat ik met jullie deze toch zo heb kunnen beleven.

Deze reis zit er op voor mij. Hierbij is mijn verhaal ten einde.