Fietsreis Lourdes en Santiago - HL1981

zondag 11 augustus 2019 | Wil van de Ven

Zondag 11-08-2019

Kerkrade - Houffalize 130Pkm

De sponsorfietsbedevaart naar Lourdes over de “Oude wegen

De nacht lijkt kort te zijn geweest. Maar als ik de uren die ik geslapen heb optel is dat meer dan de uren die ik gewoonlijk slaap. In bed althans, want ik schrik er ook niet voor terug om een tukje op de bank te doen. Het is wel allemaal weer even wennen: waar ligt dit ook al weer en waar heb ik dat nu weer gelaten. De ordening en het ritme zit er zeker nog niet in. Maar wonder boven wonder en zonder enige stress staan wij samen keurig bij de eetzaal voor het ontbijt van 7.00u. Vooraf al de centrifuge naar beneden gebracht, op een karretje met vier zeer eigenzinnige wieltjes. Die dingen, die steeds een andere kant op te gaan dan die ik wil. Tevens maken een kolere herrie op de zeer oneffen tegelvloer. Ik wed dat iedereen op de kamers, die ik met het karretje passeer, wakker is. En zich dan verbazend afvragen wat voor een wekker er nu weer is afgegaan.

Antonet en ik zijn niet de enige die voor de gesloten eetzaal deur staan te wachten. Toegang pas om half acht, volgens afspraak (?). Daar hoef je niet over te discussiëren, de zaak is mogen we binnen? Jawel!

Na een goed ontbijt worden de fietsen in gereedheid gebracht, want om 8 uur moet de eerste groep vertrekken. Pech, Nelly heeft een lekke band. Waarop iemand haar zei: “hij is toch alleen maar aan de onderkant lek”. Was het maar zo makkelijk. Nelly geholpen, bidons gevuld, groep bij elkaar getrommeld en met enige vertraging gaat dag twee van start. Het belooft een pittige tocht te worden. Was het gister de wind die ons teisterde, nu zijn het de hoogtemeters die overwonnen moeten worden en wetende dat we vandaag in de Belgische Ardennen koersen kun je zeggen dat deze etappe ook al in zware categorie valt. Dat zijn er dus twee achter elkaar.

Omdat Aken in Duitsland in vroegere tijden een verzamelplaats was voor pelgrims naar Santiago is dit de reden waarom de “oude wegen” die wij nu fietsen zijn beginpunt heeft bij de Dom van Aken. Dus vanuit Nederland even een uitstapje naar Duitsland om daarna de route op te pakken die ons naar België leidt. Venijnige stijle heuvels vinden we op ons pad. De ene nog niet afgelegd, laat staan er van bekomen, dient de volgende zich alweer aan. En als er geen heuvel is, is wel het vals plat die de energie uit je lijf rukt.

Wat een genot is het dan om na zo’n 43km een fijne koffiestop te hebben. Kan er weer energie worden opgedaan en de nodige rust genomen worden. Ik zit met een vervelende, irritante en op mijn zenuwen werkende, duidelijk hoorbare tik in of aan mijn fiets. Eerst had Guus hem, en nu is die waarschijnlijk naar mijn fiets overgesprongen. Dus ik neem tijdens de pauze dat voertuig van me eens onderhanden. Balhoofd, scheef wiel, aanlopende kilometerteller, gesprongen spaak, kapot lager, niets van dat alles. Na alles wat is los gesloopt, weer in elkaar is gezet, blijkt het resultaat te zijn dat die tik weg is. Waarom? Nou ja, dat was vroeger ook al zo: ik ben geen goede monteur, maar ik heb wel altijd heel veel geluk. Ik fiets weer met een gerust hart.

Na Polleur volgt een gestage klim die uiteindelijk in het mooie natuurgebied van de Hoge Venen uitkomt en we een top bereiken van 565 meter. De afdaling naar Stoumont is er een om van te smullen. Hij blijft maar gaan en gaan, tot die afdaling onderbroken wordt door onze cateraars die en fijne lunch hebben bereid. Maar daarna gaat die afdaling nog even verder. En dan krijg je weer onverbiddelijk de rekening gepresenteerd: de volgende klim. Wennen doet klimmen nooit. Ik heb liever een hele lange klim en dan mogen de percentages net de dubbele cijfers aantikken, dan die smerige korte klimmetjes. Moordend!

Uiteindelijk is daar Houffalize. Vanaf een mooie afdaling komen we boven dit stadje uit. Het is een prachtig gezicht hoe dat stadje daar in het dal ligt, met de prominente kerktoren in het midden. De huizen liggen soms heel geordend, maar hier en daar lijkt het of ze ook blindelings zijn neer gesmeten. Maar het past mooi bij elkaar. Tegen kwart voor 6 loop ik het hotel binnen, waar inmiddels de tweede groep hun succes van de dag aan het vieren is. Goed voorbeeld doet goed volgen! Echter de verrassing dat er vanavond mosselen op het menu staat wordt door de helft van de deelnemers niet met gejuich ontvangen. Uiteindelijk zijn er een 9-tal die zich aan deze schelpdieren wagen en de rest krijgt een keurige alternatieve maaltijd en geniet dus iedereen.

De ruim 2300 hoogtemeters, volgens de tabel, hebben het venijn voor mij nog in de staart. Ik wordt getrakteerd op een ferme kramp.Het is niet nieuw voor mij. Maar blijft wel vervelend.

 

Geschreven door Wil van de Ven