Belevingsreis Santiago - SA1904 - 12

donderdag 3 oktober 2019 | Carolien en Marianne

Het einde van de reis. We hebben nog wel 500 km te gaan, maar de reis is voorbij. We begonnen in het kleine kerkje van Dorst met psalm 121 en de pelgrimszegen. We eindigen in de grote kathedraal van Chartres, met de woorden uit deze pelgrimspsalm: De Heer houdt de wacht over je gaan en je komen van nu tot in eeuwigheid”.
Wat bijzonder. We mogen plaatsnemen op de stoelen die op het grote labyrint stonden en daar onze slotbijeenkomst houden. We zingen, we bidden, we horen een pelgrimslied en ontvangen de zegen voor de nieuwe reis: als we weer thuis aangekomen zijn.

Wat een reis! Prachtige landschappen, mooie mensen, bijzondere ontmoetingen, imposante kerken en het pelgrimsgevoel in het hart. We leerden met nieuwe ogen kijken, we kwamen onze grenzen tegen door de stenen op het pad, de eucalyptuswouden verfristen ons. Er was zoveel zorgzaamheid, zoveel onderlinge verbondenheid. Cruz de Ferro, waar we onze meegebrachte stenen neerlegden, bracht tranen, en voor sommigen een keerpunt.

Gaandeweg werden we van reizigers: pelgrims. Mensen die niet langer alleen lopen, maar met elkaar. Die geven en ontvangen, die volhouden en loslaten. Mensen die in het nu aanwezig zijn en het nemen zoals het komt. Iedere dag kregen we een thema mee om al lopend over na te denken. We zongen veel, we lachten veel, we aten veel te veel en sliepen veel te weinig. Als echte pelgrims legden we ons vermoeide hoofd bijna iedere avond op een andere plek.

Maria kwam vaak op bezoek, in kerken en gesprekken, we leerden van elkaar al bleef het verschil tussen protestanten en katholieken. Hoofd en hart – horen ze niet bij elkaar? Dat bleek wel toen we zomaar op een parkeerplaats aan het dansen sloegen.

Het zal nog wel even tijd kosten om alles te laten bezinken. De reis gaat door.